Comfort food

Ik ben dol op comfort food. Maar ja , wie niet, want van comfort food word je blij. Dat is het idee achter comfort food!
Voor mij heeft comfort food vaak iets nostalgisch en daarom betreft het vaak maaltijden die mijn moeder en oma vroeger maakten. Gelukkig ben ik naast het eten van comfort food ook dol op het maken ervan. Zeker in de winter! Stamppotten, mac & cheese, zelfgemaakte appelmoes, erwtensoep en stoofvlees staan daarom ook de hele winter regelmatig op het menu en de laatste twee maak ik in zulke hoeveelheden dat mijn vriezer ook meteen weer vol zit.

Er stonden nog twee dingen op mijn comfort food-lijstje waar ik me nog niet aan gewaagd had. Beide gerechten die ik zonder al te veel problemen moet kunnen maken. Het ene was kalfsragout. Ik heb het een paar keer geprobeerd te maken, maar tot nu toe nog nooit gelukt. Maar aangezien ik nu ook zonder problemen een bak mayonaise klop (het andere gerecht dat nooit wilde lukken), moet ik me hier ook maar weer eens aan wagen.
Het andere was koolrolletjes. Het probleem van koolrolletjes is dat je een hele witte kool nodig hebt en die zijn nog steeds niet overal te koop. Kool voorgesneden in zakken is daarentegen bij elke appie te vinden. Het tweede probleem was dat koolrolletjes een van de succesrecepten van mijn moeder was, maar helaas heeft ze het recept nooit met mij gedeeld.
Maar gisteren heb ik me er toch aan gewaagd. Ik had al een week een witte kool in huis en ik ben heel diep in mijn geheugen gaan graven. Helaas heb ik in mijn geheugen niet veel gevonden, dus ben ik maar zelf aan de slag gegaan. Mijn recept voor koolrolletjes, een beetje van mezelf en een beetje uit het Margriet kookboek van mijn moeder.

Dit heb je nodig voor 4 personen:
een witte kool, spitkool of rode kool mag ook
500 gram gehakt
1 ui, fijngehakt
2 tenen knoflook, geperst
1 ei
kruiden en specerijen naar smaak. Bijvoorbeeld gemberpoeder, tijm of chilivlokken
zout en peper
1 blik tomatenstukjes

Zo maak je het:
Zet een grote pan water op het vuur en verwarm de oven voor op 175 graden celcius.
Snijd de stonk van de kool en haal er voorzichtig 12 bladeren af.
Snijd de rest van de kool in kleine stukjes.
Kook de 12 bladeren ongeveer 1 à 2 minuten en laat ze uitlekken op een stuk keukenpapier. De bladeren moeten zacht genoeg zijn om het gehakt in te rollen.
Meng de rest van de kool, gehakt, knoflook, ui, kruiden en zout en peper. Dit zou je even aan kunnen bakken, maar ik heb het niet gedaan. Als je van knapperige ui en kool houdt, zoals ik, zou ik het achterwege laten. Meng het ei door het gehakt mengsel.
Giet het blik tomaten leeg in een grote ovenschaal.
Vul de koolbladeren een voor een met gehaktmengsel en maak er een rolletje van. Leg de rolletjes met de naad naar beneden in de schaal.
Zet de schaal in de oven en laat de koolrolletjes in ongeveer 45 minuten gaar worden.
Kook er rijst bij en strooi, als je het lekker vindt, wat geraspte kaas over de rolletjes vijf minuten voordat ze gaar zijn.

Eet ze!

De eerste sneeuw

Terwijl de helft van Nederland zit te stressen over de sneeuw, zich langzaamrijdend op glibberige snelwegen begeeft of op een bomvol perron staat te wachten op een trein die niet komt of ook bomvol is, zit ik lekker warm op kantoor en geniet van het prachtige uitzicht (als ik door het goede raam kijk, want als ik door het andere raam kijk zie ik een glibberige snelweg met langzaamrijdende auto’s). Om een uur of half 5, 5 uur, als de stressende helft van Nederland bijna op de plaats van bestemming is ga ik rustig naar huis en dan is het weekend en daar past geen stress bij.

 

Luister nu eens!

Ik zit met een deken en een dikke trui aan op de bank. Ik zou eigenlijk met mijn collega’s gaan borrelen, dus voel me best zielig.

Ik heb het al drie dagen koud, terwijl ik daar nooit last van heb en heb ook al een paar dagen last van spierpijn. Ik bleef maar tegen mezelf zeggen dat het kwam omdat ik moe was, het weer zo slecht is en ik het heel druk heb en lange dagen heb gemaakt op het werk. Uiteraard klopt dat ook allemaal, maar dat was niet de reden waarom ik me enigszins beroerd voelde.

Toen ik vanmorgen wakker werd met keelpijn, moest er eigenlijk een enorme bel gaan rinkelen. Maar ik hoorde hem niet, ik ging gewoon naar kantoor. Tegen het eind van de middag na drie vergaderingen en de training die moest geven, voelde ik me echt beroerd. Dus geen gezellige avond met collega’s. Jammer, maar het werd tijd dat ik naar mijn lichaam ging luisteren.  Enige voordeel hiervan is dat ik Wie is de mol? niet op uitzendinggemist hoef te kijken, als het me lukt om tot half tien wakker te blijven uiteraard.

Kookboeklezen

Ik houd van kookboeken. Sterker nog ik ben dol op kookboeken. Een kwart van mijn boekenkast is gevuld met kookboeken. Ik mag iedere maand een nieuw kookboek kopen van mezelf, wat meestal ertoe leidt dat ik er met twee of drie thuiskom. Ik houd dus echt van kookboeken.

Op zich is dit allemaal niet zo vreemd, er zijn meer mensen die kookboekengek zijn. Het enige verschil tussen mij en de meeste andere kookboekengekken is dat mijn kookboeken zelden, of eigenlijk nooit, de keuken zien. Ik ben namelijk geen kookboekkoker, maar een kookboeklezer. Wat ik net schreef, dat een kwart van mijn boekenkast gevuld is met kookboeken, klopt ook eigenlijk niet. Een kwart van mijn boekenkast zou gevuld moeten zijn met kookboeken. Of eigenlijk zelfs meer dan een kwart. Kookboeken liggen overal in mijn huis waar ik maar een boek kan lezen. Er liggen kookboeken op de eettafel, naast de bank, naast het bad en er ligt een hele grote stapel naast mijn bed.

Een nieuwe aanwinst in mijn kookboekencollectie èn een boek waarbij lezen op de eerste plaats en koken op de tweede plaats komt is Chez Adriaan van Adriaan Jaeggi. In het boek zijn zijn columns uit de Volkskrant gebundeld. Hij schreef zo fijn over eten en koken dat ik het boek niet weg kon leggen en afgelopen zondag heb ik de hele dag zitten lezen. Zondagavond had ik het boek (helaas) uit en had ik ontzettende trek door de lekkere verhalen. Gelukkig hadden er de hele middag stoofpeertjes en stoofvlees in de oven staan pruttelen.

Nr 1 op de lijst afgevinkt

Het gaat lekker met het lijstje uit mijn vorige blog. Ik kan al een aantal dingen afvinken, al is afvinken niet echt de bedoeling, want de dingen op mijn lijstje zijn beslist geen eenmalige gebeurtenissen.

Bovenaan de lijst stond naar leuke concerten gaan. Gisteren heb ik de eerste gehad en het was niet alleen een leuk maar ook een heel mooi en intiem concert. De artiest was mr. a balladeer en de hij speelde in Het perron, een heel klein zaaltje in de jordaan waar 50 man in kan. Het zaaltje is zo klein dat we bijna op het podium zaten. In het begin vond ik dat wat onwennig, want ik wist niet waar ik moest kijken. Ik kreeg toch het gevoel dat ik hem de hele tijd aan zat te staren, maar dat gevoel was erg snel over. Wat ik vooral leuk vond was om de naar de andere mensen te kijken en die zien te genieten van de mooie muziek en de zeer vermakelijke verhalen van  Marinus de Goederen, zoals mr. a balladeer in het gewone leven heet.

Nieuwsgierig geworden naar zijn muziek? Dit is mijn favoriete nummer van hem. Ik vind de tekst heel mooi en als je het volume goed open zet en goed luistert kan je zijn pianokruk horen kraken. Magisch vind ik dat!

Wat ik dit jaar ga doen ….

• Naar leuke concerten.
• Mooie boeken lezen.
• Breien.
• In het park wandelen.
• Knuffelen met mijn kat.
• Naar musea.
• Veel twitteren.
• Hopelijk ook veel bloggen.
• Lekker eten.
• Veel koffiedrinken.
• Veel en lekker koken en misschien nog een kookcursus volgen.

En, ik ga vooral genieten van het leven!

Een heel mooi, gezond en gelukkig 2012!

De wonderlijke wereld van kunstkerstbomen

Op mijn zoektocht naar een foto van een mooi versierde kunstkerstboom voor het vorige stukje kwam ik heel veel foto’s zeer originele en foeilijke exemplaren tegen. Echt mooie vond ik nauwelijks.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het kerstboomdilemma

Het is een jaarlijks  terukomend probleem: neem ik wel of geen kerstboom. Vier jaar geleden schreef ik er al eens een blog over. En toen, en de jaren erna is er geen boom in huis gekomen. Behalve dan een heel klein boompje dat je in zijn geheel in het stopcontact stopt (althans, de stekker van het boompje) en dat iedere minuut van kleur verandert. Maar dat kan je eigenlijk geen boom noemen vanwege diezelfde redenen.

Nu ik een grote mensenhuis heb vind ik eigenlijk dat daar ook een kerstboom bijhoort. Een grote, mooie boom met rode en zilveren ballen erin, ouderwetse lampjes en een mooie grote piek. Kortom, een boom zoals wij die vroeger thuis hadden.

Er blijft alleen een klein probleempje. Eigenlijk is het een behoorlijk groot probleem aangezien ik er vanaf nu tot begin januari dagelijks mee word geconfronteerd. En dat probleem is de kerstboom zelf. Ik ben er namelijk behoorlijk allergisch voor, krijg ontzettende jeuk en uitslag als ik alleen al naar een kerstboom wijs. Dat is niet helemaal waar, want voor de jeuk en uitslag moet ik hem eerst aanraken. Maar om ervoor te zorgen dat dat niet gebeurt loop ik met een grote boog om kerstbomen heen.

Maar er zal en moet dit jaar een kerstboom in mijn huis staan, dus ik ben op jacht naar een niet al te lelijke, redelijke natuurlijke en vooral goed betaalbare nepkerstboom. En om het dan een beetje echt te laten lijken, hang ik er ook taxiluchtverfrissers in.

Sinterklaas

Ik heb het niet zo op 5 december. Nooit gehad en ik zal het ook nooit krijgen ook. Ik heb het ook niet echt van huis uit meegekregen, dus daar zal het wel aan liggen. Als er kinderen zijn vind ik het nog wel kunnen, maar zodra die niet meer geloven mag het van mij ook direct over zijn. Het is en blijft een kinderfeest. Dus ik doe niet mee aan loodjes trekken, gedichten breien en stomme surprises maken. Mij niet gezien! Ik snap niet wat er leuk aan is om mensen uit naam van Sinterklaas de les te lezen of voor schut te zetten.

Dat ik het niet zo op 5 december heb betekent niet dat ik het niet op heb met Sinterklaas. Sinterklaas vind ik een fantastische man. Ik kijk ook elk jaar stiekem naar de intocht en als ik toevallig het Sinterklaasjournaal zie word ik helemaal blij. En als ik de smoeltjes zie van kleine kinderen die vol adoratie (en een beetje bang) naar Sint en Piet kijken, smelt mijn hart!

Nieuw begin

Mijn oude blog was drie maanden offline. Het werd gemigreerd en er was beloofd dat alles goed zou komen. Hij was ook weer te zien, dus ik dacht dat ze gelijk hadden. Maar nu, een maand later is mijn oude blog vaker offline dan online en mis ik nog steeds een groot aantal foto’s. Tijd voor een nieuwe start, want ik was het zat.

Vanavond heb ik dus de meeste berichten van mijn oude blog naar dit nieuwe blog verplaatst en zodra alle foto’s weer terug zijn verzet ik ook de rest van de berichten. En hiermee zeg ik mijn oude blog en oude naam vaarwel. Ik ben dus niet langer stormlog, maar heet nu martineblogt.

De komende  tijd heb ik nog behoorlijk wat werk aan dit blog, want door de eerdere migratie van stormlog zijn alle categorieën verdwenen. En ik moet nog het één en ander aan de lay-out doen. Maar voor een uurtje werk ziet het er al prima uit. Toch?